Artyazar

Atama gizli sevgimin ətri

İndiyəqədər yazdıqlarımın içində məni hönkürdən yazım...

Dostum Səlim və oğlum Ayxana

Ata, atacan,
Uşaqlığımdan çoxmu uzaqdasan?!

Bu gün iş yerimin liftində
bir tanışdan sənin qoxun gəldi.
yaddaşımın uşaqlıq budaqlarını əydi,
içimdən gəldi keçdi ruhun -
ağrın, əzgin, yorğun, qocalmış...

Ata, atacan,
sən unutsan da,
mən yaddan çıxarammıram:
sənin əzailliyini, bizi döyməyini...
Gecənin qaranlığına nur saçaraq
soyuq payıza, uzun qışa
hərarət gətirərək
biz səkkiz uşağın
üstündəki yorğanı düzəltməyini...

Ata, atacan,
İlahi, sən indiyə qədər də duymadın
mən, hər dəfə
yanağımdan öpəsən deyə,
qəsdən yorğanımı bir gecədə dəfələrlə
üstümdən atırdım qırağa...

Aman Allah, qəlbin daşdımı!
Niyə, niyə anlamırdın
Onda da, indi də sənin
tərli qoxun üçün
darıxırdım, ölürdüm...

Ata, atacan,
onda da indi də
bəhanən ola bilər ki,
səkkiz nəfərə, hələ üstəlik
ananıza - qadınıma,
öz anama, nə bilim, doğmalarıma,
sevgimi tən bölüşə bilməzdim...

Ata, atacan -
sənə heç vaxt ünvanlamamışam
bu əziz kəlmələri,
heç gözləmə də,
bundan o yana - ölümə tərəf də
söyləməyəcəyəm...
sənə olan sevgim -

 qəlbimdə dərin çapıq...

Ata, atacan,
hər şeyi, bütün günahlarını
bağışlamağa hazıram:
anamın saçlarından yapışıb sürütləməyini,
bacılarımı döymayini,
mənə şokalad alan dostunun
hədiyyəsini çölə atmağını,
qonşu kaftar qarının
yalanına görə məni incitməyini,
ac-yalavac uşaqlıq günlərimi -
itmiş yeniyetməliyimi,
dənizə getməyi qadağan etməyini ,
kinoya - televizora seyr etməyi qoymamağını da...

Daha nələri, nələri - bir sözlə, KƏDƏRİ...

Zira, gecələr evə gec gəlməyini
(anam deyirdi ki, əylənməyə gedirdin:
Mamed müəllimgildə qumar oynayırdın...)
səhərlər işə tez getməyini,
uşaqlığımı zaman közünə atmağını
bağışlaya bilmərəm, keçəmmərəm...

Ata, atacan...   

P.S. Dünən oğlum Ayxan
qayıtdı mənə ki, ata, atacan,
hər gün səhər tezdən getdiyin,
qaqaşım Şəpiylə mən yuxulayandan sonra
gecə qayıtdığın işin əlimə keçsə,
onu qaz sobasında yandıraram...